An Interview with Viva La Luna [English and Türkçe]

27

Me and Devrim meet at Karga, a place where we are both regulars, we might have even called there our second home at some point in our lives. Karga is a place on the Anatolian Side of İstanbul, no matter how many times you have visited this place its architecture never ceases to fascinate you and it makes you travel through fantastic feelings. 

It’s also the place that had been a home for Radyo Modyan for a brief time, which is the online radio where Devrim and I came across each other. Basically Karga is a place where things happen: whether you’re an independent artist, a listener or a broadcaster. I go in with the excitement of interviewing someone after a long time and Devrim comes in with the thrill of his first ever interview. We find a quiet place on the mezzanine to start.

Retrospective made me travel through time inside my head since I first heard it. If I were to summarize this album with two words, they would probably be humble and hypnotic. The album is a compilation of old and also a farewell to it. Even though I’ve never heard these tracks before, the “familiarity” I’ve felt on every single one made Retrospective a regular stopover for me while life is floating. I can go on praising this album, which I found while I was tired of listening to the same things for a while, unable to make new discoveries, but I’m going to cut it short for now and invite you to join our conversation.

Interview in English (Türkçe Below)

(Naz) Hey! First of all, how are you, how’s everything? You’ve recently published Retrospective, how do you feel about it and what kind of feedback have you got?

(Devrim) First of all I’m very well, thanks for asking. I just released the album and I still have the excitement of it. This album, Retrospective, as you can tell by its name, is a compilation of my previous works. Things I had published between 2016 and 2019 on SoundCloud and some works that I hadn’t finished. I decided to change this pseudonym of mine, Viva La Luna, in other words I decided to quit this project. Because even though this pseudonym is fine for me aesthetically, it did not really translate to other people, they have trouble understanding. Pronouncing Viva La Luna is not something everyone can do so I decided to quit this and move on to Asme, my previous music project. And I’ve thought of this album as a farewell to the tracks I made under the name of Viva La Luna and thought I should get these tracks back from their dusty shelves. I wasn’t very hopeful about the feedback just thinking about my old works but life is full of surprises and I got much better feedback than I was expecting both from my friends and listeners. The response is really nice and I’m very happy about it. 

(Naz) Besides the album cover, the sounds in the album make you feel like looking through old photographs, traveling through memories. If I’m not wrong this album is a collection of sounds you’ve recorded in between 2016-19, when you were re-editing and collecting these, how did it feel? What kind of journey was that?  

(Devrim) It awakened a deep nostalgia inside me. As I said, even though I have a perfectionist side about my own tracks, there’s also the nostalgia created by them. So whether I like it or not, I can’t stop listening to these tracks because of the feeling it awakens in me, visiting the past.

(Naz) How’s your production phase? Kind of linked with the previous question, do you collect things you’ve recorded in different times or do you focus on producing a specific thing at a specific time too?

(Devrim) My production phase is pretty experimental in general. The thing in common for most of them is that I usually hear a sound, a melody or a sample. I for example use samples on my tracks, if there’s a melody that I really like I’d like to transfer it to another style that I like and while doing that I don’t hesitate trying any kind of method. I made some of my tracks on the computer using only Ableton, where some of them I recorded on tape and then transferred to the computer. At those times (talking about Retrospective) I was more productive but the thing was, I wasn’t feeling like those tracks were finished tracks. Back then I wasn’t fully satisfied when I made a track and I often found them too short so I decided not to release them but now looking back I say, these are long enough and fine. You know how it’s like you think something isn’t finished but when you make someone else listen to it and they say, I think that’s ok and ready to go but you’re still not fully satisfied. But just before I released this album I was very satisfied, when one’s perspective about music has changed the things you once saw as negative can turn into something positive.

(Naz) Sometimes, even though my working mediums are different from music, I become alienated to the things I’m working on so when I take some time away and look back at them I usually have some sort of a satisfaction that wouldn’t be possible before, while working on them. What are your thoughts on that matter, would you say you are a perfectionist or are you more chill about it?

(Devrim) I’ve learned with this album that tracks I couldn’t bring myself to fully “love”, can be loved by other people because I’m a person who criticizes himself a lot. I can even call myself a self-snob at this point. With my music taste improving, the way I look at the things I’ve done earlier is changing and I’m no longer hating those tracks or getting bored while I’m listening to them after these feedbacks. I started listening to the tracks I haven’t been listening to for so long and I eventually started liking them too, I think the problem was me listening to my own tracks way too many times.

(Naz) Do you have a visual world for the sounds you’re creating? Do you imagine another universe while you’re making music even though there’s no physical manifestation of that? 

(Devrim) I usually think of a specific place or a street, from the old times. But most of the time things I look up on the internet, the artists that I follow or the ones I don’t follow, their works inspire me as a musician. When I look at a painting it usually evokes melodies in my mind.

(Naz) Is there anything new you’re working on? Can you tell us about it?

(Devrim) I decided to drop the name Viva La Luna and switch to Asme. So I think of an album dedicated to my return to Asme. I haven’t fully started recording yet but I’ve made the album cover. (Laughters) The style of it wouldn’t be that different but of course it would be different from Retrospective. It may be a little more like “monotonous lullabies”, the one I released before Retrospective. A little sad, a little happy. I’m thinking about finding inspiration from Turkey’s geographic atmosphere, making samples from local sounds, türküs, Eastern melodies and turning them into downtempo, trip-hop tracks for this new album.

(Naz) If you could create with anyone dead or alive, who would that be?

(Devrim) J Dilla! (Answers without a hesitation) When I die, the only thing I wanna do on the other side is to make a beat with him.

Devrim’le ikimizin de müdavimi sayılabileceği, hatta belki hayatlarımızın bazı noktalarında ikinci ev haline gelen Karga’da buluşuyoruz. İstanbul’un Anadolu Yakasında kaçıncı olursa olsun her kapıdan girişinizde büyüleyebilecek bir mimariye sahip, fantastik hislere kapı açan Karga, benim Devrim’le yolumu kesiştiren ve ikimizin de yayın yaptığı Radyo Modyan’ın canlı yayınlarına da bir dönem ev sahipliği yapmıştı. İstanbul’un bağımsız müzik sahnesinde dinleyici, üretici, yayıncı kim olursa olsun herkesin ayağını en az bir kez kapısına sürdüğü bir yer yani. Ben uzun zamandır yazı yazmamış ve röportaj yapmamış olmanın heyecanını yaşarken Devrim de ilk röportajının heyecanını yaşıyor ve ara katta sakin bir yer bulunca kayıt almaya başlıyoruz. 

Retrospective ilk açtığım andan beri beni zihnimin içinde zaman yolculuklarına çıkaran bir albüm oldu. Albümü iki kelimeye indirgeyecek olsam bu kelimeler sanırım mütevazi ve hipnotik olurdu. Bu eskinin bir çeşit derlemesi ve eskiye elveda niteliğinde albümün içindeki parçalarla albüm yayımlanana kadar karşılaşmamış olsam da her birinde hissetiğim “tanışıklık” benim için Retrospective’i ara ara geri dönülecek, hayatın olağan akışında arkadan duyulacak sesler sınıfına taşıdı. Bir süredir aynı şeyleri dinliyor olmanın ve yeni keşifler yaşayamamanın bıkkınlığını yaşıyorken bulduğum bu albümü daha da övebilecek potansiyele sahip olsam da şimdilik lafı burada kesiyor ve sizleri sohbetimizin arasına dahil olmaya davet ediyorum.

Selam! Her şeyden önce nasılsın, nasıl gidiyor? Retrospective çok taze yayımlandı, senin için nasıl bir süreç oldu, hem kendi hislerin hem de geri dönüşler açısından?

Her şeyden önce çok iyiyim, sorduğun için sağol. Albümü daha yeni yayımladım, onun heyecanı var içimde. Bu albüm yani Retrospective, isminden de belli olduğu üzere, benim geriye dönük işlerimin derlemesi olan bir albüm. 2016 ve 2019 arasında SoundCloud’da yayımladıklarım bir de daha önce de yayımlamadığım ve yarıda bıraktığım işlerin bir derlemesi. Ben bu mahlasımı, Viva La Luna’yı değiştirmeye karar verdim aslında, yani bu projeyi bitirmeye karar verdim. Çünkü bu isim benim için ne kadar estetik açısından iyi olsa da başka insanlara disleksik bir isim gibi geliyor, anlamakta zorlanıyorlar. Viva La Luna’yı telaffuz etmek herkesin yapabildiği bir şey değil ben de o yüzden bu projeyi bitirip bunun yerine daha önceden yaptığım müzik projem olan Asme’ye dönmeye karar verdim. Ve bu albümü aslında Viva La Luna adıyla yaptığım ve yayımlamadığım albümlere elveda niteliğinde bir albüm olarak düşündüm ve bu parçaları tozlu raflardan kaldırmaya karar verdim. Geri dönüş konusunda, ben daha önce yaptığım parçaları düşünürken pek bir beklenti içerisinde değildim fakat hayat sürprizlerle dolu ve beklediğimden çok daha iyi geri dönüşler aldım, hem arkadaşlarımdan hem de başka dinleyicilerimden. Çok güzel geri dönüşler aldım çok mutlu etti beni.

Albümün kapağı bir yana içindeki sesler insana eski bir albümü karıştırma hissiyatı veriyor, anılarda dolaşmak gibi. Yanlış bilmiyorsam 2016-19 arasında ürettiğin seslerin bir çeşit derlemesi bu albüm, düzenlerken yeniden bakarken bu senin için nasıl bir ziyaret oldu ve neler hissettin?

Bende derin bir nostalji yarattı. Dediğim gibi aslında kendi parçalarımla alakalı ne kadar mükemmeliyetçi bir yanım olsa da, eski parçaların bende yarattığı bir nostalji de var. Sevsem de sevmesem de bu parçaları dinlemekten kendimi alıkoyamıyorum, eskiye dönme hissiyatından dolayı.

Üretim sürecin nasıl oluyor? Aslında biraz önceki soruyla da ilintili olarak, farklı anlarda kaydettiklerin ya da aklına gelenleri toplamak gibi bir metodun mu var yoksa bir bütün oluşturmak için yoğunlaştığın dönemler de oluyor mu?

Benim üretim sürecim genel anlamda deneysel bir açıdan ilerliyor. Çoğunda ortak olan bir şey var, çok sevdiğim bir ses duyuyorum, bir müzik ya da bir sample, ben mesela sampling yapıyorum parçalarımda, çok sevdiğim bir melodi oluyor ve onu kendimce çok sevdiğim bir tarza işlemeye çalışıyorum ve bunu yaparken de her türlü metodu denemekten kaçınmıyorum. Bazı parçalarımı bilgisayardan yaptım sadece Ableton’dan, bazı parçaları da önce kasete çekip sonra bilgisayara kaydettiğim oldu. Bu dönemlerde (Retrospective’den bahsediyor) biraz daha üretkendim ama şöyle bir şey oldu, parçalar bitmemiş parçalardı benim için. O zamanlar bir parçayı yaptığım zaman tam olarak tatmin olamıyordum ve kısa geliyordu bana parçalar, eskiden çok kısa geldikleri için onları yayımlamama kararı almıştım fakat şimdi düşününce “Bu parçalar yeterince uzun geliyor ve bence tamam.” dedim. Daha önceden bitmemiş dersin ama başkasına dinlettiğin zaman “Bu tamam, bitmiş. Atabilirsin.” derler sana ve sen yine de tatmin olmazsın. Fakat bu albümü çıkarmadan önce bu parçaları dinlediğimde çok tatmin oldum, insanın müziğe bakış açısı değişince eskiden hissettiği negatif şeyler geriye dönüşte çok pozitif olabiliyor.

Bazen, benim üretim alanlarım müzikten uzak olsa da, üzerine çalışırken yabancılaştığım işlere sonradan döndüğümde üretim anında mümkün olmayan bir tatmin söz konusu oluyor. Bu senin için ne şekilde gerçekleşti, üretirken mükemmeliyetçi bir yanın var mı yoksa daha rahat bir akışta götürebiliyor musun?

Bu albümde aldığım geri dönüşler bana şunu öğretti, bir türlü kendime sevdiremediğim bir parça başka insanların çok hoşuna gidebiliyor çünkü ben kendimi biraz fazla eleştiren bir insanımdır, hatta kendime self-snob da diyebilirim bu noktada. Müzik zevkim ilerledikçe geriye dönük yaptığım parçalara bakış açım değişiyordu ve artık bu geri dönüşlerden sonra eskisi gibi nefret duymuyor ya da sıkılmıyorum parçalarımı dinlerken. Uzun zamandır dinlemediğim çok eski parçaları dinlemeye başladım ve onlar da hoşuma gitmeye başladı. Sanırım mesele kendi parçalarımı çok fazla dinlemekten dolayı sıkılmakmış. 

Ürettiğin seslerin kafanda görsel bir karşılığı var mı? Ya da kaydederken eş zamanlı bir görsel dünya hayal ediyor ve çıktısı olmasa da hayal gücünde üretiyor musun?

Ben parçalarımı yaparken genelde hep spesifik bir mekan, bir cadde ya da bir sokak düşünürüm, eskiye doğru. Ama çoğu zamanda internette araştırdığım ya da gezinirken takip ettiğim/etmediğim sanatçıların işleri bende müzikal açıdan bir ilham yaratıyor. Bir resme baktığım zaman onu düşünerek kafamda melodiler canlandırıyorum aslında. 

Üzerinde çalıştığın yeni şeyler var mı? Varsa biraz bahsedebilir misin?

Viva La Luna ismini artık kullanmamaya karar verdim onun yerine Asme’ye geçmeye karar verdim. Asme’ye geri dönüş babında bir albüm düşünüyorum. Albüme tam olarak başlamadım şuanda ama albüm kapağını hazırladım. (Gülüyoruz) Tarzım çok farklı olmayacak ama tabii ki Retrospective’den farklı olur. Bundan daha önce yayımladığım “monotonous lullabies” a benzer bir yapıda olacak. Biraz hüzünlü, biraz sevinçli. Türkiye’nin coğrafi havasından da ilham alacağım yerli seslerin, türkülerin ve daha çok Doğu ezgilerinin samplelarını alıp downtempo, trip-hop ile bezendireceğim bir albüm çıkarmayı düşünüyorum.

Dead or alive, herhangi biriyle beraber çalışabilecek olsan bu kim olsun isterdin?

J Dilla! (Hiç tereddüt etmeden cevaplıyor) Öldüğümde, öteki dünyada yapmak istediğim tek şey onunla beraber bir beat hazırlamak.




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *